Uitzoomen

Uitzoomen

Het zijn sombere tijden. En niet alleen omdat de winter voor de deur staat en de dagen te donker en te koud zijn. Als je het nieuws mag geloven (wat ik niet kijk en ook niet geloof) dan is echt alles kommer en kwel en wordt het alleen nog maar erger.

Ik begrijp dat het voor veel mensen pittig is momenteel en dat ze zich zorgen maken over alles. Dat alles wat er gebeurt een weerslag heeft. Ik kan me namelijk goed inleven en mezelf in andermans schoenen verplaatsen. Ik stap ook heel graag weer uit die schoenen.

Want voor mij persoonlijk voelt het anders. Ik maak me geen zorgen. Ik ben niet bang. Nergens voor. Niet eens meer voor de dood. Heb ik makkelijk praten? Ik denk van niet.

Ik denk dat ik het anders zie juist omdat ik zoveel meegemaakt heb. Omdat ik weet hoe veerkrachtig ik zelf ben en hoe veerkrachtig anderen zijn.

Misschien komt het omdat ik anders naar de wereld kijk. Ik kijk altijd naar wat er WEL is en WEL kan, en niet naar wat er allemaal buiten mijn macht ligt. Dat is een bewuste keuze. Een besluit dat ik al lang geleden maakte en dat in mijn leven alles heeft veranderd. In positieve zin.

Als ik ergens mee zit, zoom ik uit. Zo ver mogelijk.

Als ik uitzoom zie ik mezelf als een klein zandkorreltje in een grote woestijn op een planeet in een van de vele zonnestelsels. Dan is eigenlijk alles bijzaak. Als ik aan het strand sta en naar de zee kijk, naar de golven die komen en gaan, dan denk ik, wat wij ook doen, dit gaat gewoon altijd door. En dat is precies zoals het moet zijn. Ik kan er van alles van vinden, maar het maakt niks uit.

Elke dag als ik naar de lucht kijk dan ben ik dankbaar dat ik in staat ben om hier te staan en naar de wolken te kijken. Als ik niet 17 jaar geleden had besloten een experimenteel medicijn dat je dna beïnvloedt te gaan slikken dan had ik al ongeveer 12 jaar niet meer op deze planeet rondgelopen. Had ik kunnen weten wat me te wachten stond? Nee. Was ik bang? Nee. Ik had geen keus. Ik wilde leven. Dat was het enige dat ik zeker wist. En jij zou misschien een andere keuze gemaakt hebben. That's all good.

Als je je op dit moment machteloos, moedeloos en troosteloos voelt, probeer dan te kijken naar wat er wel binnen jouw macht ligt. Welk klein dingetje kun jij doen om het voor jou (en daarmee ook voor anderen) beter te maken?

Door niet te kijken naar wat ons uiteendrijft, maar naar wat ons verbindt, kunnen we zelfs de donkerste tijden aan. We zijn allemaal mensen en we hebben allemaal angst voor het onbekende. We willen pijn vermijden en we willen zoveel mogelijk zekerheid. We willen allemaal gelukkig zijn en ons goed voelen. We willen dat de mensen van wie we houden zich goed voelen. De manieren waarop we dat willen bereiken is voor iedereen anders. Dat is soms moeilijk te begrijpen maar dat is ook maar afhankelijk van wat je hebt meegekregen in je leven en hoe je ‘gewired’ bent.

Dit is niet de ergste crisis die er ooit geweest is. En dit zal ook niet de laatste crisis zijn. Crisis is van alle tijden. En er zal nooit een tijd zijn dat er geen crisis is of crisis aan zit te komen. Net als dat er nooit eb zal zijn zonder vloed, licht zonder donker, dag zonder nacht. Zonder wrijving geen glans. Zonder yin zonder yang. En nog meer van die obvious vergelijkingen.

Een crisis is een kans, het zet ons op scherp en brengt aan de oppervlakte wat er mis is. Het kan je uit het veld slaan. Maar het kan je ook uitnodigen om het anders te doen. Ik zie een als een uitnodiging. Het maakt me nieuwsgierig. En ik wil mijn mouwen opstropen en het aangaan.

Dit is ons moment om te laten zien waar we van gemaakt zijn. Door niet anti en overal tegen te zijn, maar juist voor te zijn. Anti zijn kost energie, ‘voor’ zijn levert energie op. En ook dat is een keuze.

Dus kies voor positiviteit. Kies ervoor om je mind open te zetten (en dat betekent ook open staan voor mensen die het tegenovergestelde van jou vinden, dus niet alleen in je eigen cirkel naar bevestiging te zoeken). Kies voor lief zijn voor anderen (ook als je ze totaal niet begrijpt en een oordeel over ze hebt).

Door een lichtje te zijn in de donkerte, op welke manier dan ook, kan je een verschil maken. Ook al voelt het als een druppel op de gloeiende plaat, het is misschien wel een cruciale druppel.

Zoals mijn grote voorbeeld Michael Franti altijd zegt: We are all human. En we lopen allemaal op deze planeet rond, in een, van de weet ik veel hoeveel, sterrenstelsels er is. En dat maakt onze problemen niet minder concreet en niet minder pijnlijk. En dat maakt niet dat dingen niet schrijnend, onoverkomelijk en volkomen kut kunnen zijn. Als je ergens middenin zit is het moeilijk overzicht te krijgen.

Maar als in je leven super heftige dingen meemaakt dan weet je inmiddels dat er altijd weer licht aan het eind van de tunnel komt. Hoe erg de pijn ook is. Als je door blijft ademen, blijf je bestaan. De gruwelijke pijn van een bevalling brengt een mens ter wereld. Vermijden we die pijn? Nee, we gaan er dwars doorheen. Omdat we daar toch sterk genoeg voor blijken te zijn.

So there’s beauty in the struggle. En we zijn 100 keer sterker dan we denken.

Je gaat nergens dood van. Behalve van de dood. Persoonlijk vind ik dat een hele geruststellende gedachte. Als ik uitzoom.

 

P.S. Mocht ik jou kunnen helpen om dingen in perspectief te krijgen. Heb je iemand nodig die met een frisse blik kijkt. Wil je samen met mij uitzoomen, kijken naar wat er voor jou wel kan? Laat me weten. Ik heb nog 2 plekken voor 1-op-1 coaching de komende periode. Soms is een nieuw verhaal over wie jij bent en hoe je naar de dingen kijkt de route uit jouw crisis.

Geef een reactie