Muziek is een tijdmachine. Het brengt je terug naar momenten, naar emoties, naar de sfeer van een bepaalde periode in je leven. Sommige nummers zijn als ankers, vastgekoppeld aan herinneringen die je koestert of die je hebben gevormd.
Dit zijn liedjes die vijf belangrijke periodes in mijn leven definiëren.
- Jeugd – Hiphop
Al zo lang als ik me kan herinneren heb ik intens naar muziek geluisterd. Eerst op een kleine draagbare singeltjes pick-up van mijn ouders. Daar draaide ik plaatjes van de Beatles (Hello, hello, I don’t know why you say goodbye I say hello). Woyaya van Osibisa heb ik grijsgedraaid. Net als Rumours van Fleedwood Mac.
Daarna confisqueerde ik de bandrecorder van mijn vader. In combinatie met een draagbare cassette recorder was dat perfect om radio programma’s op te nemen.
Ik nam alle liedjes op van de radio. Had honderden cassettebandjes met verzamellijsten. De teksten van de liedjes schreef ik fonetisch op zodat ik mee kon zingen.
Als er vriendjes of vriendinnetjes kwamen spelen dan deden we standaard playback show. Mijn moeder had een geweldige verkleedkist met allerlei hippie outfits. De artiesten die ik het liefst nadeed waren George Michael, Madonna en Robert Smith van The Cure. Ik hield van heel veel soorten muziek.
Rond mijn tienertijd begon ik liefde voor hiphop te ontwikkelen. Ik zat uren achter de cassette recorder om de raps fonetisch op papier te krijgen zodat ik mee kon rappen. Op feestjes ging ik helemaal los als Rapper’s Delight van The Sugar Hill Gang werd gedraaid. Ik kon de langste versie (34 minuten) helemaal meerappen.
Mijn liefde voor storytelling is 100% door hiphop ontstaan. De raps die ik luisterde waren verhalen over hoe het eraan toeging in buurten van steden waar ik later als ik groot was naartoe wilde.
Rappers Delight zie ik als de soundtrack van mijn tienertijd. The message van Grant Master Flash & The Furious Five op een goede tweede plek.
Later werd ik fan van Snoop Dogg, A Tribe Called Quest, De La Soul, Gang Starr, Public Enemy, Tupac, Ice Cube, The Notorious B.I.G., Naughty by Nature, Warren G. Digital underground, LL Cool J. Wu Tang Clan.
Er daar kwam ook veel Nederlandstalige rap bij. Zoals De Jeugd van Tegenwoordig, De Opposites etc.
- 26+ – House music all night long
Rond mijn 26ste werkte ik als producer van TV commercials en videoclips. Ik ontmoette mijn toenmalige vriendje, die helemaal into house feesten was. We gingen naar de Love Parade in Berlijn, naar Dance Valley and feestjes in de clubs in Amsterdam en Antwerpen.
Ik danste de hele nacht door op een half litertje water. Mijn vrienden gebruikten drugs. Ik heb me nooit laten verleiden om mee te doen. Voor mij was de muziek de drugs.
Thuis draaiden we veel ambient muziek. Nachtenlang. Ik leerde allerlei interessante muziek kennen, Autechre, Biosphere, Bjork, Moby, Air, Aphex Twin, Röyksopp, Orbital, The Orb, The Shamen, Underworld, Chemical Brothers, The Future Sound of London, 808 state. dAarnaast was er ook Quadrophonia, Two Unlimited, Alice DJ (waarvoor ik een videoclip produceerde). To name a few.
- 2005 – de diagnose
In 2005 kreeg ik de diagnose chronische leukemie. Dat was een zoals ze dat zo mooi zeggen in het Engels – pivotal moment. Een keerpunt.
Er gebeurde veel meer in dat jaar. Lifechanging dingen. Muziek sleepte me er doorheen. Ik heb nooit bij de pakken neergezeten maar er was veel onzekerheid, veel verdriet om verloren gezondheid, leugens in relaties, een zwangerschap die moest worden afgebroken. Muziek zorgde dat ik in de juiste stemming was om emoties op te roepen om door het verwerkingsproces heen te gaan.
Er zijn veel melancholische nummers die me aan deze periode doen denken.
Dreams van Fleetwood Mac, afgewisseld met Eager van Pete Philly & Perquisite en Maybe Tomorrow van de Stereophonics. De overal vibe, een soort heimwee naar een tijd die nooit meer zal komen.
- 2012 – Thom’s overlijden
Soms heb je muziek nodig om te overleven. Nadat mijn liefje overleed na een maand intensive care en leven tussen hoop en vrees, draaide ik elke dag "Happy" van Pharrell Williams op weg naar kantoor.
Mijn survival instinct wilde zich helemaal focussen op wat er wel was. En niet wat er mistte. Dit nummer is nog steeds onlosmakelijk verbonden met Thom’s overlijden. Voor mij is happy een herinnering aan hoe muziek troost kan bieden, hoe het tegelijkertijd pijn en vreugde kan representeren. Een ander nummer dat ik altijd met Thom associeer is Morning Sun van Robbie Williams.
- 2019 – de grote switch
In 2019 besloot ik alles over een andere boeg te gooien. Verkocht ik mijn huis, gaf ik al mijn spullen weg (inclusief 4000 CD’s en heel veel platen) en ging op reis. Ik startte in Bilbao, ging vervolgens naar Londen, Antwerpen, Miami en Bali.
In Bali volgde ik een yoga/music retreat van mijn favoriete zanger aller tijden. Van hem ben ik al sinds 1990 fan. Dit jaar had ik eindelijk geld om het retreat te doen dat al 10 jaar op mijn verlanglijst stond.
De muziek van Michael heeft mij al heel vaak door lastige periodes heen gebracht, maar staat sinds 2019 ook symbool voor puur plezier. Voor dingen waarvan je nooit had gedacht dat je ze zou meemaken.
Ik vind bijna alle nummers van Michael Franti & Spearhead goed, maar "Oh My God, Baby Let Your Soul Shine en This Is How We Living" zijn wel favorieten. In 2019 raakte ik ook instant bevriend met de drummer van Michael Franti & Spearhead, Manas Itene, wat zoveel geweldige avonturen heeft opgeleverd. Eeuwig dankbaar ben ik voor de connectie met deze band en deze muziek.
Wat is jouw soundtrack?
We hebben allemaal van die nummers die ons vormen. Liedjes die, zodra ze beginnen, een film van herinneringen afspelen in je hoofd. Welke nummers definiëren jouw leven?
Muziek zegt veel over wie jij bent als persoon. Door je muziek smaak te delen kunnen mensen je leren kennen en raakvlakken ontdekken.